Peningar og Pringles, gulrætur og ídýfa

Datt engum í hug að setja nokkra þúsundkalla til hliðar þegar að hann eignaðist allar milljónirnar sínar? Einhverjum kannski, en ekki mörgum.. Afhverju ekki? Jú sennilega af því að peningar eru eins og pringles; ,,Einu sinni smakkað, þú getur ekki hætt!” Mörgum fjárfestum og bankamönnum líður eflaust núna eins og feitu stelpunni sem að kláraði heila dollu af pringles yfir gömlum Baywatch þætti og undraði sig yfir því afhverju hún væri ekki eins og Pamela Andersson eða einhver hinna stúlknanna að spóka sig um í rauðum sundbol. Það sjá allir afhverju henni var ekki boðið að leika í þáttunum. En hvers vegna erum við þá undrandi yfir því að Bandaríski seðlabankinn hafi ekki tekið okkur með í einhvern hóp vel stæðra seðlabanka nýlega? Ástæðan er mjög einföld, okkur var ekki boðið í partýið af sömu ástæðu og feitu stelpunni var ekki boðið hlutverk í Baywatch, við kláruðum allt pringlesið kvöld eftir kvöld og sitjum því uppi með að narta í gulrætur í nokkra mánuði. Það er þó sagt að nóttin sé alltaf myrkust rétt fyrir dögun og af sama skapi geta gulrætur verið ágætar. Ef að maður setur bara smá ídýfu á þær.

Jólaskraut?

,,Ljósadýrð loftin gyllir!" Fátt er notalegra en jólaljósin sem að lýsa upp skammdegið yfir hátíðarnar. Fjölskyldan nýtur þess að koma saman og hengja upp jólaseríurnar, vel dúðuð í kuldanum, kíkja síðan inn í hlýjuna, sötra heitt kakó og narta í piparkökur. Íslenska þjóðin sameinast síðan í því að rúnta um götur bæjarfélaganna og sjá hvernig nágrönnunum hefur tekist til við að skreyta kofana sína. Einstaka fjölskyldur hér á Suðurnesjum eiga það þó til að tapa sér og virðist vera gjörsamlega veruleikafirrt þegar að kemur að því að sjá skreytingarnar í einhverju samræmi við hinn almenna borgara og minna hús þeirra meira á flugvöll heldur en smekklega skreytt einbýlishús. Hefur þetta valdið töluverðum vandræðum í aðflugi, nú seinast þegar að Boeing 747 farþegaþota var rétt búin að lenda á Norðurvöllunum.

Ísland fyrir Íslendinga?

Schengen sáttmálinn gerir íbúum inn Schengen svæðisins kleift að ferðast frjálst á milli þeirra landa sem að samþykkt hafa sáttmálann. Af þessum sökum þá er erlent vinnuafl að tröllríða íslensku atvinnulífi, útlendingar sem að bara valsa inn á fósturjörð vora og byrja að vinna. Að vissu leiti er þetta mjög jákvætt. En líkt og hár Samsonar í biblíunni þá er einn vænn galli á þessu fyrirkomulagi. Hvað erum við að ráða þetta fólk í þjónustustörf þegar að það getur ekki tjáð sig á íslensku? Gott dæmi eru asísku konurnar sem að vinna í Horninu á Selfossi. Þú gengur inn í búðina, og í kurteisi þinni fyrir þessu fólki sem að er nú bara að reyna að hafa ofan í sig þá býður þú þeim að sjálfsögðu góðan daginn! ,,Viltu afrit?” segir þá konan! What?! Ég er ekki einu sinni byrjaður að versla og hún er farin að bjóða mér afrit. Greyið afgreiðslukvendið var þá bara búin að læra þessa setningu og flaggaði henni við hvert tækifæri sem að bauðst. Það er því segja að eitt dýrasta fyllerí sem að íslenska ríkið hefur fjármagnað var þegar að Hr. Jón Baldvin Hannibalsson fór utan til þess að skrifa undir Schengen sáttmálann.

Vangaveltur

Íslendingar eru málglöð þjóð, margir af okkar þekktustu einstaklingum í samfélaginu hafa komist í þá stöðu sem að þeir eru af því að þeir gætu auðveldlega haldið uppi samræðum við vegg í rúma 2 tíma. Af þessum sökum er íslenskan full af allskonar rugl máltækjum, gott dæmi; ,,Að kalla ekki allt ömmu sína!” Auðvitað kallar maður ekki allt ömmu sína, þú röltir ekkert við í pulsuvagninum og segir; ,,Ég ætla að fá eina ömmu með öllu nema ömmu, mikið ömmu!” Annað dæmi; ,,Hver er sínum gjöfum líkastur!” Þetta er nú kannski svolítið langsótt, og aðeins verið að snúa út úr, en segjum sem svo að mamma þín gefi þér George Foreman lean mean grilling machine í jólagjöf, er hún þá lík George, sem að er fyrrverandi heimsmeistari í hnefaleikum og föníkíumaður í þokkabót? Maður spyr sig.

Fegurðarsamkeppnir

Hvað er það sem að fær mann til þess að taka þátt í Herra Ísland? Minnimáttarkennd? Leit að viðurkenningu? Eða tapaðir þú veðmáli? Seinasti kosturinn er sennilega sá sem að á mestan rétt á sér. Einhvern veginn finnst manni það bara eðlilegra að stúlkur keppi sín á milli hver sé hinum fegurri heldur en að strákar geri það. Hvernig er hægt að réttlæta það? Þarf að réttlæta það? Þessar keppnir eru einhvern veginn svo fullar af hégóma, yfirborðskennd og fáfræði. Það er ekki hægt að dæma um fegurð, fegurð er breytileg sem og fagurfræðilegt sjónarmið hvers og eins. Fegurð verður ekki mæld í “magictan” tímum. Ekki í tannhvítu, heldur því sem að þú gefur af þér og gerir fyrir aðra. So fucking what þó að þú sért flink/ur í að labba og dilla rassinum í takt, og hverjum er ekki sama þótt að þú getir veifað og brosað á sama tíma, það kemur ekki til með að gera þig að betri persónu. Það kemur enginn til með að tala um að þú hafir nú verið Herra Ísland, eða Orublu strákurinn þegar að það er verið að jarðsyngja þig. Þannig að er nefnilega mál með vexti að eventually all your trophies will be trashed og það verður hegðun þín sem að kemur til með að vera aðal topicið í jarðaförinni þinni, ekki hinn gríðarlega mikli hæfileiki þinn að geta brosað, veifað, gengið og dillað rassinum allt á sama tíma.

Callela..

"Í sól og sumaryl ég samdi tetta lag!" Já tad vantar nú ekki hitann á tessum stad, t.e Callela. Tó er sólin med einhvern derring og neitar ad láta sjá sig. Herbergi mitt rúmar trjá einstaklinga, en tó med herkjum, tetta er bara spurning um ad draga djúpt andann ádur en ad madur skúrrar sér inn í vaerelset. Tetta er nú samt mjog gaman, vid Gunnar eyddum stórum hluta úr deginum í gaer i ad moka holu á strondinni, hún endadi í tví ad verda naestum tvi jafnstór herberginu okkar en ta kom einhver málhelt sponsk kerling og bad okkur vinsamlegast vel ad lifa. Vid reyndum ad segja henni ad tetta vaeri hola en hún hélt ad vid vaerum ad segja "hola" eda hae! Tannig tókst okkur ad sannfaera hana um tad vid vaerum troskaheftir og hún fór bara án tess ad segja neitt. Vid tokum svo hlaup á hverjum morgni, tad er tad naesta sem ad vid komumst djamminu hérna tvi, tví klukkan 7 í morgunsarid eru allar "local" bitturnar enntá úti. To efast ég um ad tetta brjálada djammaevintýri teirra sé jafn blautt og ferdin okkar, enda um sundaefingabudir ad raeda. Gaeinn i lobbyinu aetladi ekki ad hleypa okkur út í gaerkvoldi fyrr en vid lofudum ad koma á brjálada diskotekid hans seinna um kveldid, vid maettum og ta var einn níraedur gaei úti í horni ad spila á einhvad extended version af pianoi/munnhorpu/harmoniku í bland vid trommur og trompet. Vid tjúttudum vaegast sagt af okkur rassgatid, eda med odrum ordum forum bara inn ad horfa simpsons á týsku. Ég bid bara ad heilsa ykkur, góda nótt!

...

Ameríkaninn er fullur af allskonar spakmælum, tilvitnunum og þess háttar. Flest er þetta smellið og skemmtilegt en fáir fá þó botn í þetta. Dæmi um það sem að hefur borist til eyrna minna í gegnum tíðina er til dæmis; ,,Now you know how it feels like to do your sister!" Eftir að hafa spurst nánar fyrir um hvað þetta þýddi fékkst eiginlegur botn í málið, þetta þýðir að sem sagt að maður sé "almost there", eða á íslensku gott, en ekki nógu gott. Wha? Hvernig verður þetta til? Þetta er eitthvað sem að Dr. Phil myndi aldrei segja!